رهسپار

آواره ی هر دیاری با روح و روانم شده ام /راست قامتی بود، برش حلالی شده ام

اندر این سینه تپش نام تو هر لحظه زند/آیی آن دم که دگر پیر و کمانی شده ام

دیده ات چنگ زند بر دل آواره من / دل دگر صبری ندارد که روانی شده ام

بلبل شاعر نفسم آه که سوتی نزند/ از بهر تو اکنون لب بامی شده ام

در بیابان غیابت همچنان منتظرم / طاقتم مرد، چنان که شاکی شده ام

گر خدا خواهد عذر عمرم را ز من / عرضه دارم دل نباشد، سینه خالی شده ام

چون مُرادم درنیابم،در پی این غافلی /رهسپار برزخ و بهشت ثانی شده ام

وش

daghdagheh...